Weer aan de cocktail….

Vanochtend weer naar het MCL geweest voor een afspraak over de aanpak van de nieuwe uitzaaiingen. Na het gebruikelijke uurtje wachten en bladeren in stukgelezen, verouderde magazines was daar de oncologe die mij ook vorig jaar in behandeling heeft gehad. Dit keer had ze een nieuwe cocktail voor mij in gedachten die ik via zes kuren van drie weken tot mij ga nemen. En zo zijn we dus weer 18 weken verder.

Na drie kuren vindt er een CT scan ter controle plaats en na zes kuren een PET-CT scan (dit is een CT scan met radio actieve injectie vloeistof). Op basis van deze laatste scan kan men bepalen of de chemokuur is aangeslagen. Alleen in dat geval kan worden besloten of men in Groningen tot operatie zal overgaan, ten eerste voor het verwijderen van het besmette deel van de lever en ten tweede voor het verwijderen van de ontstoken klier in mijn buik ter hoogte van de vijfde wervel (navel hoogte).

De nieuwe cocktail bestaat uit 1 nieuw middel: Irinotecan (merknaam Campto) van de firma Pfizer en deze krijg ik één keer per drie weken per infuus toegediend. Het andere middel Xeloda heb ik eerder geproefd. Hoewel dit niet naar meer smaakte, zal ik wederom gedurende iedere kuur twee weken aan deze pillen moeten. Qua bijwerkingen verwacht men dit keer diarree, haaruitval (gauw dus nog een keer met de familie op de foto) en een selectie uit de lange lijst van overige, mogelijke bijwerkingen.

Omdat de ontsteking in mijn linkerbekken is opgelost en ik weer goed op gewicht ben, hoopt men (en ik ook) dat het beter gaat dan de vorige chemokuur. Echter, geen garanties. Net zo min als men zich wil uitlaten over mijn kansen op succes of over de snelheid van de ontwikkeling van de tumor. Aanstaande maandag 23 maart om 9:30 uur mag ik me melden in het MCL voor de start van de eerste kuur. Ik zal er met gemengde gevoelens naar uitzien. Ja, het is mijn enige kans maar het blijft een vreemde gewaarwording dat je je goed voelt en naar een ziekenhuis gaat en er zieker weer uitkomt om dan toch uiteindelijk hopelijk weer beter te worden.

Ondertussen ben ik thuis een hoop zaken aan het afhandelen om te voorkomen dat er problemen ontstaan tijdens de kuur en ik dan mogelijk niet kan schakelen. Verder probeer ik mijn gedachten te richten op leuke dingen om niet te veel te hoeven denken aan hetgeen komen gaat. Gelukkig leven velen met mij mee en als afsluiting en voorbeeld een link naar Mnosil Brass uit Oostenrijk. De fysiotherapeut uit het dorp bracht mij vandaag twee DVD’s van dit blazende, komische gezelschap ter vermaak. Hij had ze via een andere patiënt van hem en dacht Onno kan wel wat lol gebruiken. Goed gezien heren en nogmaals bedankt. Mijn kinderen spreken nog over het feit dat ik na mijn eerste operatie de volledige teksten van Blackadder (die ik gekregen had van een collega) niet kon lezen, omdat ik zo hard moest lachen dat de hechtingen er zowat uitsprongen. Dat zal me dit keer niet overkomen.