Terug bij af......

Zojuist om twaalf uur ging hier in Mantgum het maandelijkse oefenalarm af. Dit herinnerde mij eraan dat we alweer twee maanden op weg zijn in 2009 waarin ik hard heb gewerkt aan mijn herstel van mijn operatie maar waarbij het updaten van de weblog er ongemerkt wat bij in is geschoten. Vandaag een kans om het goed te maken maar helaas met slecht nieuws. Hoewel ik mij nu goed en sterker voel en ik langzaamaan alweer plannen voor de lange termijn ging maken, beleefden Jetteke en ik vorige week een “rollercoaster van emoties”.

Twee weken geleden was er in Groningen een CT scan gemaakt als onderdeel van de reguliere driemaandelijkse controle waarvan we vorige woensdag de uitslag kregen. Dat was positief; er was niks veranderd op de CT beelden en dus geen nieuwe tumoren. Vrolijk gingen Jetteke en ik naar huis. De volgende dag op 26 februari moesten we nog terugkomen voor een eindcontrole bij de buikchirurgie afdeling en voor het vernemen van de bloeduitslagen van de dag ervoor.

Het contrast kon niet groter. De chirurg had zich voorgenomen er een eens een goed slecht nieuwsgesprek van te maken. Nou dat is gelukt. Hij viel meteen met de deur in huis. De CEA waarde van mijn bloed was van een zeer verontrustend hoog niveau vergeleken met de waarden van voor mijn operatie in december. Dit duidde op verhoogde tumor activiteit dus nieuwe uitzaaiingen, maar waar dat was nog onbekend. Het was of ik ter plekke knock out ging en hoewel ik normaal niet naar woorden hoef te zoeken, was ik blij dat Jetteke het woord nam. Ik kon ze niet meer vinden, het voelde alsof iemand zojuist een doodsvonnis over je had uitgesproken. Toen ik langzaam weer bij zinnen kwam zei de dokter dat men alles op alles ging zetten om mij zo goed mogelijk te helpen gezien mijn leeftijd. Omdat onbekend is waar de nieuwe tumor(en) zit, moet ik eerst zo spoedig mogelijk door de PET/CTscan voor een scan van mijn hele lichaam. Pas dan kan bepaald worden hoe ik te behandelen zal zijn, indien mogelijk. Volgens de arts zouden de discussies hierover wel eens heel moeilijk kunnen zijn. Ik ben dus terug bij af of misschien nog wel erger.
Ondertussen is bekend geworden dat ik morgen 3 maart in het MCL te Leeuwarden kan worden gescand en dat ik mij volgende week moet melden bij Leverchirurgie in het UMCG voor de uitslagen en mogelijke aanpak.

Ik denk dat het niet moeilijk voor te stellen is hoe Jetteke en ik vorige week naar huis toe reden. Het verlangen naar een lange termijn perspectief is per direct omgeslagen in een korte termijn denken: wat moet en kan ik nu nog doen in de komende weken? Daarnaast een hele grote onzekerheid en veel vragen: Moet ik weer onder het mes? Zal ik weer pijn krijgen? Waar zal de tumor zitten want ik voel me toch goed? Kan dit nog goed aflopen?

Op het moment ben ik weer een beetje gewend aan het nieuws en zoek zoveel mogelijk afleiding in van alles en nog wat om maar niet te vervallen in een zwaarmoedig gesomber. Ik blijf hopen op een beetje geluk dat mij uit dit dal kan helpen en terugzet op de goede weg die we met ons gezinnetje in 2009 waren ingeslagen. Jullie horen weer van mij zodra ik meer weet.

Tot slot en met dank aan mijn collega Graham Moss die mij met een custom compilatie CD herinnerde aan het bestaan van de snarenspecialist JohnMcLaughin. Hierbij een Youtube filmpje waarin hij samen met zijn mede gitaarvirtuozen Paco de Lucia en Al di Meola het nummer Mediterranean Sun Dance speelt. Een warm nummer; hopelijk iets voor vakantie in de komende zomer.