Flying home

Eindelijk was het dan zover. Gisteren mocht ik definitief naar huis, flying home dus zoals Hans en Ina in hun reactie van 23 november al meldden. Van nu af aan ben ik vrij van de kankertumor en kan ik gaan werken aan verder herstel. In de opwaarste spiraal naar een sterker lijf dat van 2009 een jaar kan gaan maken dat de ellende van 2008 hopelijk snel doet vergeten. De vele beterschapswensen en de kaarsjes die jullie voor me gebrand hebben waren niet voor niks en gaven mij een geweldige steun in de rug. Weer leuke dingen doen en genieten van het leven, daar zie ik naar uit. Het afgelopen jaar heeft alles wel in een ander perspectief geplaatst en ik zal mijn weg voorwaarts moeten vinden in de keuze tussen zaken die ooit belangrijk waren en activiteiten die nu dichter bij mijn hart liggen. Een uitdaging die ik graag aanga.
Rest mij, Jetteke en de kids om jullie nog het allerbeste voor het nieuwe jaar 2009 toe te wensen. ABBA voegt daar hieronder een muzikale wens aan toe.

Back on track again

Ik schrijf dit op tweede kerstdag vanuit het ziekenhuisbed in het UMCG. Gisteren mocht en kon ik gelukkig een dagje met verlof naar de familie in Mantgum om daar in huiselijke kring kerst te vieren. Na 6 weken ellende had ik hier al niet eens meer op durven te hopen. Want als één ding weer duidelijk was bij deze opname dan is het wel dat niets gaat zoals je verwacht, althans niet bij mij dus. Na de tweede ingrijpende buikoperatie die Jetteke in het vorige bericht beschreef, ging het herstel voorspoedig. Echter na anderhalve week, na het spoelen en verwijderen van een drain, viel alles (darmen) weer stil en zat ik een paar dagen in de shit voordat ik weer langzaam kon gaan opbouwen met eten. Op dat moment wist ik dat ik met de Kerst definitief niet thuis zou zijn.

Het gaat nu goed met me en als het zo doorgaat hoop ik na het weekeinde naar huis te kunnen. Mijn conditie is zeer verzwakt en zal ik weer helemaal moeten opbouwen (revalideren). Ik train hier met een rollator maar hoop spoedig weer zonder hulpmiddelen te kunnen lopen. Men wil in het UMCG geen risico’s lopen met mij (ook hier ben ik ondertussen “de man van de tegenvallers”) en zeker weten dat alles OK is en daar ben ik het uiteraard helemaal mee eens. Eerlijk gezegd heb ik nog niet eerder in zo’n grote fysieke en emotionele dip gezeten als in de afgelopen periode. Op een gegeven moment durf je gewoon nergens meer op te hopen maar het einde van de neerwaartse spiraal lijkt in zicht en de vooruitzichten zijn nu goed.

Graag wil ik iedereen bedanken voor het meeleven en wens ik jullie allen via deze weg prettige feestdagen, ook namens Jetteke, Marten, Rebecca en Sweder.

Als afsluiter tot slot nog een kerstnummer van één van mijn favoriete saxofonisten, namelijk Dave Sanborn met Rain on Christmas, dat treffend aansluit op mijn gevoel over de kerstdagen van dit jaar.

even een berichtje

hallo allemaal,

Hier een berichtje van Marten, Rebecca, Sweder en Jetteke.

Onno is afgelopen weekend (de nacht van zaterdag op zondag 6/7 december) geopereerd.
De artsen hebben eerst nog een tijdje afgewacht of de darmen vanzelf weer op gang zouden komen. Toen dit niet het geval was (en Onno er niet echt beter op werd lichamelijk en geestelijk)werd, na constatering van weer toenemende ontstekingswaarden besloten tot een operatie. Bij deze operatie hebben ze het ontstekingsgebied volledig schoongemaakt en dichtgemaakt. Het tijdelijke stoma is verplaatst naar een definitief eindstandig stoma op de dikkedarm. Nu hopen we dat Onno zich weer beter zal gaan voelen en er bovenop zal krabbelen. Na twee dagen IC is hij nu weer terug op afdeling C4, kamer 51 (in het UMCG, groningen - voor degenen die een kaartje willen sturen). Het gaat vooruit en hij heeft alweer praatjes. Het volgende bericht zal hij zelf weer op het web zetten, zodra hij weer wat verder hersteld is.