Twee sporen beleid terug op tafel.

In de maand augustus en de eerste twee weken in september heb ik rustig kunnen werken aan de opbouw van mijn conditie. Ik kon weer wat autorijden, lopen door het dorp en samen met de fysiotherapeut uit het dorp ging de conditie echt weer vooruit.

Daar kwam echter twee weken geleden een geleidelijke terugval op gang waardoor ik steeds slechter ging lopen en zitten. De oude, bekende ontsteking aan het linkerbeen begon weer op te spelen. Eerst ging het lopen steeds moeilijker, maar al snel moest ik weer terugvallen op mijn loopkrukken en uiteindelijk ook de rolstoel. Bovendien kreeg ik ook steeds meer last van koude rillingen die met geen kruik onder de dekens weg te werken viel.

Uiteindelijk ben ik vrijdag 19 september weer in het MCL opgenomen en kreeg ik een antibiotica kuur waar ik positief op reageerde. Op de CT scan was duidelijk te zien dat het inderdaad weer dezelfde ontsteking was. Omdat het maandag 22 september weer wat beter met me ging en ik woensdag 24 september graag naar het UMC Groningen wilde om de uitslag van de MRI scan van mijn lever te vernemen en de mogelijke vervolg aanpak, mocht ik ’s avonds met ontslag naar huis.

Het bezoek aan het UMCG begon echter al niet optimaal omdat ik me weer slecht voelde en het heel koud had. De leverspecialist van het UMCG zag aan mijn voorkomen al dat het niet goed was gesteld met mijn conditie en heeft ter plekke met het MCL contact opgenomen. Dit resulteerde in het volgende twee sporen beleid:

1. Voor mijn lever wordt een operatie ingepland in het UMCG om de enige echte uitzaaiing die is aangetroffen weg te branden. Met een naald en via CT scan beelden gestuurd, wordt de uitzaaiing aangeprikt en weggebrand. Dit heet de RFA techniek en die past men binnen het UMCG sinds 6 jaar met succes (90-95%) toe. Het wegsnijden van de uitzaaiing in de lever via een leverresectie operatie zou nog beter zijn, immers weg=weg, maar heeft voor mij aanzienlijk meer risico’s gezien de ontsteking in mijn linkerbeen die nog welig tiert en schadelijke bacteriën in mijn lichaam verspreidt.

2. Voor de aanpak van de ontsteking in mijn linkerbekken ben ik na mijn bezoek aan het UMCG direct weer opgenomen in het MCL op de afdeling chirurgie die hebben aangegeven nu eindelijk te willen doorpakken. Zij zullen proberen in de tijd dat ik wacht op de operatie in Groningen om de ontsteking rustig dan wel weg te krijgen

Het is nu zaterdag 27 september en ondertussen heeft men eindelijk de oorzaak voor de ontsteking kunnen aantonen door wat contrastvloeistof in mijn anus te spuiten en vervolgens een CT scan te maken. Op de scan valt duidelijk waar te nemen dat er een doorgang (fistel) is van mijn darm naar het linker bekken waardoor bacteriën uit mijn dikke darm in mijn bekken terechtkomen en daar wordt je ziek van. Als oplossing heeft men besloten om met een naald en met behulp van de CT scanner een drain aan te leggen (een slangetje met een zakje voor de opvang van de pus) van de holtes met pus in mijn linkerbekken via mijn bil naar buiten.

Dat is vrijdagmiddag uitgevoerd en de theorie is nu dat als de holtes in mijn linkerbekken weer schoon zijn dat de fistel zal droogvallen en weer dichtgroeien. Hoe lang dat zal duren en hoelang ik nog in het ziekenhuis moet blijven is nog onbekend en hangt uiteraard ook af van het feit of deze methode gaat werken. Na een half jaar kwakkelen is een beetje geluk nu wel gewenst.

Ik sluit af met het stuk “a little prayer” van Evelyn Glennie en Fred Frith. Ik zag dit in een TV-documentaire over Evelyn Glennie die doof is en ondanks haar handicap excelleert in allerlei vormen van slagwerk. Zij heeft geleerd om verschillende tonen en klanken te voelen en is in staat om haar handicap zo te omzeilen en zelfs samen te kunnen spelen met andere muzikanten. Een uitstekend voorbeeld van hoe je iets negatiefs in iets positiefs kunt veranderen met het nodige uithoudingsvermogen en een sterke wilskracht.