Het is alweer twee weken geleden toen ik mijn laatste blogbericht schreef. Ik lig nog steeds in het MCL en hoop iedere keer weer naar huis te kunnen totdat er helaas weer iets onverwachts gebeurd waardoor mijn wens moet worden uitgesteld. Ik word hier zelf wel onzeker van omdat iets waar je op hoopt steeds weer onder je voeten vandaan wordt getrokken.
Wat betreft de pijn in mijn linkerbeen die niet wilde verdwijnen en waarvoor ik via het infuus antibiotica kreeg toegediend moest ik in de week van 16 mei de kuur afmaken in het ziekenhuis. Er is toen ook nog een detail MRI scan gemaakt van het pijnlijke linkerbekken. Men kon duidelijk de ontsteking zien echter het leidde niet tot nieuwe inzichten voor een nieuwe aanpak. Tegen het einde van deze week verdween geleidelijk de pijn in mijn bekken en daarom mocht ik in het weekeinde van zaterdag 24 mei op verlof.
Het was heerlijk om weer thuis te zijn. Echter, dat was van korte duur want tijdens het verlof wilde opeens mijn stoma niet meer werken vanwege een vermoedelijke verstopping. Mijn darmen waren peristaltisch wel goed bezig en drukten flink naar de stoma-uitgang maar dit leidde slechts tot stevige buikpijnen. Daarnaast zakte de pijn van mijn linkerbekken opeens naar mijn linkerkuit. Als ik op mijn linkerkuit ging staan leek het wel of hij in brand stond. Kortom, alle reden om zondag 25 mei weer terug naar het ziekenhuis af te reizen.
De stoma kreeg men op maandag weer aan de praat met klisma’s en laxeermiddelen. De linkerkuit ligt wat complexer. Via een echo werd vastgesteld dat het geen trombose been was. Helaas namen de pijn in de heup ook weer toe en moest de morfine er weer aan te pas komen om verlichting maar helaas ook versuffing te brengen. Het been is verder nog bekeken door een chirurg en een revalidatiearts en sinds donderdag 29 mei wordt er ook actief met een fysiotherapeut gewerkt en door mij zelf met krukken geoefend. De pijn is helaas nog niet weg maar het lijkt beter te gaan.
Ik zag dus weer uit naar een weekeinde verlof maar dat ging uiteindelijk pas per zondagmiddag 1 juni omdat op zaterdag helaas de stoma weer terugviel in zijn non-functioneren. Een mogelijke verklaring is het gebruik van morfine (veroorzaakt verstopping) in combinatie met te weinig beweging door veel liggen (luie darmen). Het rare bij dit probleem is dat alles wat je eet er niet meer uit kan via de stoma en dus gewoon weer terugkomt via de mond (braken dus) in combinatie met buikpijn.
Ook kamp ik nog met het feit dat ik elke avond verhoging heb tot soms max. 39 graden wat de doktoren niet echt kunnen plaatsen maar waardoor ze je liever in het hospitaal houden voor onverwachte zaken in ieder geval tot de CT-scan van het ontstoken bekken die men aanstaande donderdag 5 juni gaat maken. Ik twijfel om toch eerder met ontslag te gaan met alle risico’s van dien. Dit is alweer de zesde week in het ziekenhuis is en zo’n lang verblijf is niet echt bevorderlijk voor mijn mentale veerkracht. Ik hoop morgen op meer duidelijkheid.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
9 opmerkingen:
Lieve Onno,
Wat een relaas en wat een opéénstapeling van pech. Zes weken van huis en dan dit.
We kunnen ons voorstellen dat je hier onzeker van wordt. Tegelijkertijd hopen we dat je toch weer de kracht kunt opbrengen om door te gaan met de behandeling. En dat de dag van morgen - en die van 5 juni, de CT-scan - weer wat meer zekerheid voor je gaan brengen.
We denken aan je, maar dat wist je al.
Lieve groeten uit Warmond
Joan & men
Dag Onno,
Wat een onvoorstelbaar moeilijk pad heb je te gaan. Dat je mentale veerkracht een dip krijgt na zes weken ziekenhuis (in de omgeving zoals Margreet die aan mij heeft beschreven; pffff), pijn en onzekerheid is volkomen te begrijpen. Maar tóch, ongekende staaltjes van doorzettingsvermogen en veerkracht heb je ons laten zien in jouw verhalen. Hopelijk maakt je lichamelijke conditie het binnenkort mogelijk thuis weer een beetje op adem te komen en krijg je een positief bericht nav de CT-scan.
Hou je haaks Onno, we denken aan je!
Veel liefs,
Floor Hennekes
Hoi Onno,
Wat een vreselijk langdurige ziekenhuisopname heb jij al doorstaan. En dan weer een complicatie en nog één en nog één. Ik gun je eindelijk eens een lichtpuntje na al deze tegenvallers. Natuurlijk komt de twijfel en de onzekerheid om de hoek kijken. Dat is logisch. Dat gebeurd vaak al na veel minder tegenslag.
Ik hoop dat je het ziekenhuis binnenkort mag verlaten. Of vaker mag verlaten zodat je je eigen huis blijft herkennen.
Onno, helaas kan niemand jou deze ellende besparen. We denken vaak aan je en telkens hoop ik op een goed bericht.
Sterkte en nog eens sterkte.
Groeten, Willem en Harma
Hoi Onno,
Wat een diep dal waar je door heen gaat. Ik kan niets anders dan hopen en wensen dat dit voor jou en je gezin snel zal overgaan in een beklimming. Dat je veerkracht een deuk op loopt geloof ik graag. Echter gezien al je optimisme en vechtlust die ik in je berichten ervaar ben ik overtuigt dat jouw veerkracht snel weer terug zal zijn. Ik hoop dat je heel snel weer positivere berichten gaat krijgen en snel weer tijd thuis zult doorbrengen. Blijf knokken en overwin!
Heel, heel veel sterkte ook voor jouw Jetteke en de kinderen.
Arjan, Nicole, Rens en Jasmijn
Hoi Onno,
Er lijkt geen einde aan de ellende te komen terwijl we daar allemaal toch op wachten. Dus misschien binnenkort.....
Hoe gaan Jetteke en ook de kinderen hier mee om? Zie je ze toch regelmatig in het ziekenhuis hoop ik?
Ook weer vanuit Eindhoven lieve groeten van Sjoerd en Ria
Beste Onno,
Hou vol! Het zal uiteindelijk toch beter moeten beginnen gaan. We blijven duimen dat je vlug herstelt.
Groeten uit Belgie
Jos
lieve onno en co
in portugal heb ik een kaarsje opgestoken, daar zijn ze zo katholiek, dat ze eelt tussen de vingers hebben vamn het bidden.
Tot de heilige Antonius, dat hij een oplosssing vindt.
als het goed is heb je nu uitslag, en dan gaan we vol hoop weer door
Bid vecht huil etc...en bewonder je
kus ol en co
lieve onno en familie, had al een paar keer wat geschreven maar ik had het schijnbaar niet goed gedaan, hopelijk is het nu wel goed. Ik leef erg met je mee en met jetteke. wat een pech allemaal, je moet echt aansterken. hopelijk is de uitslag van de scan positief en kunnen ze de pijn vinden. Blijf je volgen, hou je taai. ook liefs van hans-pieter xxx
en Antoinet
Heel veel sterkte en kracht bij de komende kuur! Put moed uit alle beetjes vooruit. Groeten aan de hele familie!!
Albert
Een reactie posten