Het was vanmiddag rond half vier dat ik mijn geliefde "Flight honk" in Mantgum binnenstapte, of beter gezegd schuifelde aan de arm van mijn al grote dochter Rebecca. Ik had al de nodige oefenstappen gezet op de afdeling en was inmiddels expert in het uitwijken van de catering kar en rondstuivende zusters die "infuus-op alarm piepjes" het zwijgen wilden opleggen zodat de patienten in alle rust konden herstellen.
Ondertussen ook volledig thuis in de wereld van de stoma en opgeleid tot zelfstandig lozer en vervanger van mijn enkelloops dunne darm (ileo). Voor de trouwe lezer: inderdaad het is geen dubbelloops geworden. Het blijft wennen maar er is een heel scala aan tools om het gebruik zo goed mogelijk te ondersteunen. Bij eerste kennismaking schrok ik wel van het formaat aardbei op mijn buik maar er is mij beloofd dat hij nog gaat krimpen de komende weken.
De service en begeleiding van het MCL was goed maar ik ben blij dat ik nu thuis ben bij Jetteke en de kinderen en op mijn eigen tempo kan gaan herstellen. Toen ik de dokter vroeg of hij me over een week of zes al weer een deur zag schilderen, kon hij zich dat wel voorstellen alleen ik zou er zeker een hele dag overdoen. Duidelijk dus, geduld is gewenst, want ook in het ziekenhuis moest ik persoonlijk ervaren dat als het een dag goed ging dat het niet automatisch de dag erop nog beter ging. Helaas maar wel realistisch.
Iedereen bedankt voor jullie support aan mij en mijn familie dat zijn toch de dingen waar je het over hebt tijdens de bezoekuren. Nu ga ik mijn "nieuwe" bedje in en zal jullie in een volgend bericht verder op de hoogte brengen van het vervolg na mijn operatie.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Ha Onno, Jetteke, Marten, Rebecca en Sweder! Wat lekker dat je weer thuis bent! Herstellen met je eigen spulletjes om je heen en in je eigen bed gaat toch beter dan met een of andere rochelende onbekende naast je. En even je stoma vervangen doe je toch ook liever in prive-sferen kan ik me zo voorstellen. Laat zo'n stoma eigenlijk ook scheten? Normaal hou je je billen op elkaar maar dat lijkt me met een stoma wat lastiger. Kwam zomaar in me op...Heel voorspoedig herstel gewenst en een coole Calgary knuffel voor jullie allemaal!liefs,Chantal
Hoi Onno,
Gisteren al een paar keer op je weblog gekeken of je inderdaad thuis was gekomen en ik was blij om vanmorgen te lezen dat dit inderdaad het geval is. Ik hoop dat je vannacht een beetje hebt kunnen slapen in je "nieuwe"bed. Ik hoop je gauw te spreken en te zien.
Liefs, Margreet
Hoi Onno,
Fantastisch nieuws dat je terug thuis bent en hier herstellen zal zo veel beter gaan!
Hopelijk valt slapen in jouw nieuwe bed wat mee, ik neem aan veel beter dan in het hospitaal, zoals Chantal poetisch beschreeft :)
Ik kijk alvast uit naar jouw volgende update.
Liefs, Birgitte
Een reactie posten