We schrijven zondag de 24ste en ik ben alweer vier dagen thuis aan het herstellen. Inderdaad er gaat niks boven je eigen thuis waar de slaapkamer die we speciaal afgelopen januari hebben ingericht op de begane grond, inclusief een nieuw verstelbaar bed, zijn nut almeer dan bewezen heeft. Afstand genoeg om je even af sluiten om te rusten maar ook dichtbij genoeg om de kinderen weer even te spreken over wat ze allemaal meemaken.
De eerste ochtend toen Jetteke de gordijnen openschoof was het leuk om te zien dat er achter het raam van de toegangsdeur naar buiten een stel van onze scharrelkippen onder leiding van de haan Jakob 2 naar binnen gluurden iets wat ze daar nooit doen. Ik maakte me echter geen illusies dat hun aanwezigheid werd gedreven door enige vorm van medeleven met mij maar louter het hongergevoel van hun eigen kippenmaagjes.
De afgelopen dagen heb ik wederom met pieken en dalen te maken gehad waar de dalen werden veroorzaakt door een zeurende en uitstralende pijn die elke dag weer meerdere malen de kop opstak alsof ze van binnen met een compleet voetbal elftal aan mijn achterste stonden te sjorren.
Nadat ik woensdag probeerde met de maximale dagelijkse dosis paracetamol de strijd tegen de pijn te winnen werd daar donderdag een dosis diclofenac aan toegevoegd. En tot vandaag is het helaas niet gelukt een volledige cyclus van 24 uur pijnvrij te blijven ondanks mijn steeds weer aangepaste berekeningen over hoe de maximale dosis te verdelen in de tijd. Toch zit er wel een langzaam stijgende lijn in, terwijl ik bovendien verwacht dat de pijn ook gaandeweg de komende dagen minder zal moeten worden vanwege de genezing van de wond.
Ook de gedwongen relatie met mijn tijdelijke stoma begint zich goed te ontwikkelen. Niet alleen ik begin al wat te wennen aan het lozen en vervangen van het zakje ook het gezin vind het al minder eng. Ze moeten alleen nog wennen aan het blub-blub geluid dat op allerlei momenten opklinkt van onder mijn kleding als de dunne darm besluit te spuien en inderdaad is dit eigenlijk een soort van reukloze stoma bubbelscheet.
De komende week moet ik op dinsdag terug naar het ziekenhuis voor een gesprek over een mogelijk vervolg op de operatie, gebaseerd op de resultaten van het onderzoek van de weggesneden tumor die nu bekend zijn.
Ondertussen zal ik me bezighouden om een volledig dag van de pijn af te komen en ieder ochtend de kippen te begroeten. Als slot nog een linkje naar Jaco Pastorius met The Chicken dat na het bombastische Soul Intro vrolijk wegswingt (met dank aan Jakob 2).
http://www.youtube.com/watch?v=RJfiYdQcQtc
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
Hoi Onno,
Dat moet problemen in de opvoeding geven, dat jij die geluiden mag maken en de kinderen niet :). Idd hopen dat de pijn snel minder wordt. Ik vind het knap van je hoe je met de situatie omgaat!
Groeten Peter
Hoi Onno,
en ook veel hallo aan Jetteke, Marten, Rebecca en Sweder the man,
Hoe gaat het daar allemaal, nu jullie weer allemaal samen thuis zijn. Ik denk dat de kippen Papa wel gemist hebben, en dat de haan gewoon een beetje jaloers is.
We hopen, Onno, dat de pijn snel voorbij gaat. We denken vreselijk veel aan je, konden we maar wat pijn delen of zo, of om de beurt een ''duit in het zakje doen'' ... (ik zie dat jij ook met humor over al die zakjes en slangetjes kan praten).
Hou jullie allemaal taai !! En als die dokter zegt dat hij je over 6 weken een deur ziet schilderen, kan ie dan mischien ook vertellen welke kleur het wordt..
Maar we hopen natuurlijk wel dat de dokter gelijk heeft, en je over 6 weken pijnloos kan bewegen en buiten van een heerlijke voorjaarszon geniet met de hele famlily, en je met genot naar de deur kijkt die je nog maar even wat later gaat schilderen, of zo.
Of, als je de smaak te pakken hebt, dat je de deur schildert en er toch maar meteen even een nieuw dak oplegt.
We gaan het zien, maar wordt vooral lekker snel de oude Onno !!
Your flightbrother Martin
en de hele family
(ook Sam heeft het erg veel over je, erg mooie gebaren maakt hij dan, ondersteund door ernstige blikken, die overgaan eindigen in een dikke knuffel)
hi Onno,
goed dat je weer thuis bent! kan me goed voorstellen dat je vd pijn helemaal hoorndol (of schrijf je dat toch anders..) wordt. Bah. Duimen dat het snel minder wordt. Dan gaat je energiepeil denk ik ook gestaag omhoog. nou tot snel weer. take care en groetjes aan iedereen (ook de kippen+haan ;-))
Dioné
he Onno,
he Onno! Hier je sax brother 4. Man man, we schelen maar twee weken ofzo en ik vond het wel hevvie toen ik het van Martin hoorde. Fijn dat je zo positief bent, ik denk dat dat ook heel goed is om de ziekte te bestrijden. (Leuke clip van mijn held Jaco P. De saxofonist speelt hélemaal als Brecker,...zo te zien is het Bob 'wijlen'Berg in z'n jongere jaren.)
Het zal even vechten worden nog, fijn dat ik zo op de hoogte blijf en via Tinus uiteraard ook.
Ik blijf je volgen en wens je veel sterkte. ik denk regelmatig aan je en ook aan hoe ik in zo'n situatie zou zijn, handelen... Wat er gaat veranderen in zo'n situatie en vooral ook dat we dankbaar mogen zijn voor de 'simpele' dingen die zo vanzelfsprekend lijken...
Ik hoop op een goed herstel ,
Veel sterkte gewenst man!!
Jan
ps... Kippen observeren is een hele leuke bezigheid. Ik heb er zelfs een verhaaltje over geschreven in de tijd dat ik in Curacao woonde. Die wil ik je wel sturen.....
Ha die Onno!
Ben weer terug van een weekje TDP-en en nu vanavond je stukken weer gelezen en voel mij weer helemaal up to date. Het blijft erg indrukwekkend om je verhalen zo te lezen.
Take care en ik zal je vrijdag even op je 06 bellen of voicemail achter laten.
Grtz, Wim
Een reactie posten