And now….. the end comes near.

Dat was het gevoel dat mij bekroop toen ik twee weken terug de uitslag te horen kreeg van de CT scan die in september was gemaakt in het MCL. In alle stilte hadden Jetteke en ik allebei gehoopt op een klein wonder; dat de groei van de tumor stilstond bijvoorbeeld. Maar niets was minder waar. De tumor op lever was sinds de laatste scan van mei/juni gegroeid met 6 centimeter in drie maanden tijd en duidelijk kon ik op de foto zien dat de lever nu voor 50% (vlek van 14 cm rond) was aangetast. Volgens de oncoloog was het slechts nog een kwestie van enkele maanden. Over hoe die maanden zouden verlopen kon ze niet veel zeggen. Ik kreeg een lijst met pijnstillers mee in oplopende sterkte want op een gegeven moment zal de pijn heviger worden.

Ook is er een tumor bij mijn ruggewervel die is gegroeid van 1,5 centimeter naar 3,5 centimeter. Deze tumor kan goed de oorzaak kan zijn van de pijn die ik nu in de nacht ondervind als ik lig. Daar is dus niet zoveel meer aan te doen met fysiotherapie alhoewel dat mij nog wel helpt om gespannen spieren tot rust te masseren.

Tsja, en dan zit je weer thuis met zo’n bericht. Kost toch weer even om het te laten bezinken en aan je kinderen te moeten vertellen. Het helpt wel je prioriteiten weer op een rijtje te zetten. Het gekke is dat ik me nog steeds goed voel en veel kan, maar ik besef wel dat ik nu toch echt een paar dingen moet afronden en afsluiten voordat het niet meer kan. Dus ben ik nu druk bezig met het “schrijven” van een boek voor de kinderen uit de serie: Pap vertel eens, omdat je zo bijzonder bent. In feite beantwoordt je allerlei vragen die kinderen ooit aan hun vader hebben gesteld over o.a. liefde, gezin, werk en vrije tijd.

Verder ontmoet ik nog allerlei mensen om gezellig bij te praten, mijn zinnen te verzetten of mijn gedachten over bepaalde zaken te toetsen. Dat vind ik erg waardevol. Iemand merkte op: “eigenlijk ben je al aan het afsluiten”. Een wrange gedachte maar in feite is het dat wel. Dat wil niet zeggen dat ik de hele dag somber ben. Integendeel ik geniet van elk mooi moment zolang als het kan en zoek nog naar nieuwe mooie belevenissen.

Eén van die momenten was de onthulling van het portret van mij dat we in de zomer hebben laten maken door de schilder Louis Hagen van Terschelling. Hij kwam bij ons thuis en we (Louis incluis) waren allemaal erg gespannen hoe het resultaat eruit zou zien en zou overkomen. Sweder zag het portret het eerst en riep: dat is papa! Toen ik het portret zag, was ik sprakeloos. Ik had me op van alles voorbereid maar dit overtrof mijn stoutste dromen. Ook Jetteke en de kids vonden het portret erg mooi. Het prijkt nu aan de muur in de woonkamer.

Verder blijf ik oefenen op de sax. Heel vreemd maar het blijft een uitdaging om iedere keer weer wat beter te worden op dat instrument. Mijn broer heeft een elektronische sax gekocht en tijdelijk bij mij neergezet en ook dat levert weer een hele nieuwe ervaring op. Mijn deelname aan de repetities van het Fries projectorkest Jazz Our Souls zijn heerlijk om je gedachten te verzetten. Dan klus ik nog wat (heerlijk om weer eens een verfkwast in je handen te houden) en help ik Marten wat met zijn wiskunde huiswerk
Als muzikaal fragment het nummer Rhapsody and Blues van de Crusaders, heerlijk jeugdsentiment maar nog steeds goed. Eigenlijk vind ik die hele LP top maar een keuze moest ik maken.