Second opinion, third opinion en …….vakantie

De afgelopen maanden heb ik intens genoten van de mooie zomer en het feit dat de kinderen thuis waren met vakantie. Sinds de vorige blog heb ik de dagen volop geplukt. Een drang om steeds weer dingen te doen dreef mij voort en ik sleepte mijn gezin van hot naar her. Zodanig dat ik op sommige momenten de feedback van mijn kinderen kreeg dat ze ook wel eens op de bank wilde zitten en niks doen. Dat was duidelijk dus, af en toe gas terugnemen, maar let wel zoals mij vroeger werd bijgebracht “ledigheid is des duivels oorkussen”. Nu de kinderen weer naar school zijn, val ik even in een vacuüm omdat ik de grotere activiteiten die we gepland hebben, heb gehaald en nu voorbij zijn. Pas nu vind ik de innerlijke rust om weer eens wat te melden op deze blog.

Het eigenaardige is dat ik me de afgelopen maanden steeds sterker ben gaan voelen. De mensen die me ontmoeten zie ik zichtbaar worstelen met de tegenstrijdigheid tussen de wetenschap dat ik uitbehandeld en ziek ben terwijl ik er qua uiterlijk gezond uitzie. Mijn haren groeien zelfs weer aan en het lijkt wel of de chemo de krachten steeds heeft onderdrukt. Nieuw is wel dat ik sinds een paar weken een zeurderige pijn in mijn onderrug heb gekregen. Het lijkt wel of de tumor in mijn buik die bij mijn wervelkolom zit hiervan de oorzaak is. Om dit vast te kunnen stellen moet ik volgende week een CT scan laten maken.

Verder heb ik de afgelopen periode niks medisch meer gedaan, behalve dan het halen van een second opinion in Amsterdam (AvL) en een third opinion in Leuven. Kort gezegd leveren beide opinies geen nieuwe inzichten op, zal ik niet beter worden, alleen wat langer (enige maanden) kunnen leven maar tegen welke prijs. Het enige inzicht dat ik kreeg na beide opinies is het verschil van visie op het uitbehandeld zijn. De Belgen vinden de Nederlanders bij het behandelen van kankerpatiënten teveel gedreven door budgetten, geld en slagingspercentages met als gevolg dat men vaak te snel is uitbehandeld. De Nederlandse medici vinden dat wij hier vooroplopen met de discussie over de kwaliteit van het leven. In andere landen zou men als medicus te lang doorgaan met doorbehandelen zonder daar voldoende het belang van de patiënt in mee te wegen.

Ik heb dus gekozen voor de kwaliteit van het leven zolang als het me is gegund. Volop heb ik genoten van de bruiloft van mijn broer Gert Jan waar ik zelfs met mijn broers, mijn vader en twee goede vrienden Albert en Jan samen muziek heb gemaakt.
De Jazz op het North Sea Jazz Festival 2009 was van een hoog niveau met als uitschieters Hank Jones, Paquito de Rivera, BB King en Joshua Redman. Bijzonder was de after party in het Hilton waar ik vrijkaartjes voor had gewonnen en waar George Benson zomaar naast ons stond terwijl Marcus Miller, Roy Hargrove, Rachelle Farrel uit hun dak gingen tijdens het jammen.
Verder hebben we met het gezin een fantastische week vakantie gevierd op Terschelling waar we onder andere hebben gestrandzeild en garnalen gevist. Ik heb heerlijk in Friesland gezeild en met de kinderen gewindsurfd. Mijn werkgever LeasePlan zorgde voor een geweldige verassing door twee weken een Volvo Cabrio C70 ter beschikking te stellen waarmee we met het gezin heel wat dagtochtjes hebben gemaakt. Of zoals mijn kleine Sweder zei: “Pap, gaan we weer cabrioën.” De hit verzamel CD van Michael Jackson was daarbij voor de kinderen de favoriete cabriomuziek terwijl het weer natuurlijk uitstekend meewerkte. Ook de week in de Ardennen met oud studiematen en hun gezinnen in een jacht chalet bij de bossen was geslaagd. Kortom, maanden gevuld met actie en dan heb ik nog niet eens alles genoemd.



Met Jetteke en de kinderen gaat het goed. En zolang als het met mij goed gaat, spreken we ook niet teveel over mijn situatie. De kinderen hebben dat het liefste zo. Marten is inmiddels begonnen op de middelbare school in Sneek en Rebecca in groep 7. Ondertussen blijft mijn motto “Carpe Diem” al moet ik dat nu na de vakantie weer een beetje anders gaan invullen. Het lijkt wel of ik alles intenser wil voelen, ruiken, proeven en liefhebben. Gelukkig leven zovelen met ons mee en dat doet ons goed. Voor mij persoonlijk zal “To live like you were dying” wel nooit wennen maar het helpt als er mensen zijn die aan je denken en met je meeleven.