Alweer halverwege nummer drie...

We schrijven dinsdag 19 mei en ik ben alweer halverwege kuur nummer drie. Nadat ik het infuus met de kuur kreeg toegediend, ben ik weer twee dagen in het ziekenhuis gebleven ter observatie en kon ik zaterdag 9 mei weer thuis zijn. Gelukkig net op tijd om de opening van het watersport seizoen mee te maken waar Marten met zijn klas meedeed aan het klumpkesilen met zijn "gepimpte" klomp. Het zeilracen met het bootje ging wat minder succesvol maar de eerste prijs voor het mooist versierde bootje was voor hem.


De eerste week thuis duurde het langer voor ik me weer wat fitter en krachtiger voelde maar het is al met al vele malen beter dan vorig jaar toen ik aan bed was gekluisterd vanwege de ontstekingen in mijn linkerbeen. Ik kan weer fietsen, autorijden, saxofoonspelen en zelfs kleine klusjes rondom huis uitvoeren. Ik merk daarbij wel dat ik aan kracht en uithoudingsvermogen heb ingeleverd. Wie weet komt dat ook weer terug. Ik zie er gezond uit zeggen de mensen die me ontmoeten. Ironisch genoeg weet ik niet wat er onder de motorkap gebeurd met die uitzaaiingen. Morgen moet ik naar het MCL voor een CT scan en ik zal dus volgende week bij het begin van mijn vierde kuur op 27 mei wel horen hoe het er inwendig voor staat. Erg spannend allemaal. Ik wil en probeer dat niet continu mijn gedachten te laten beheersen. Ik geniet dus van het nu en wat ik allemaal weer kan, hoe nietig die dingen soms ook kunnen zijn. En misschien is dat ook wel het dichtst bij gelukkig zijn.

Het lukt me dus aardig om mijn zinnen te verzetten en het geweldige medeleven van iedereen helpt om je niet alleen in de strijd te voelen staan. Soms komt echter zomaar de angst weer om de hoek kijken zoals met de dood van Martin Bril die ik al een tijdje volgde omdat hij ook darmkanker had. Als je dat dan allemaal leest en hoort over zijn ziekte in zijn laatste fase (hij heeft er zelfs een boek overgeschreven vanuit het perspectief van zijn hond) maakt dat je wel bang. Ik heb echter ook groot respect voor hetgeen hij allemaal nog tot het laatst toe deed. Dus gewoon doorgaan lijkt het beste motto en mijn angsten niet een te grote rol laten spelen in mijn doen en laten.

Vanaf volgende week dus de start van mijn vierde kuur en dus nog drie kuren van drie weken te gaan. Ondertussen blijf ik ook op youtube rondzwerven en wat schetst mijn verbazing. Eindelijk na al een tijdje op zoek te zijn geweest, trof ik iemand aan die muziek van de groep Caldera heeft gepubliceerd. Deze muziek draaide ik tijdens mijn middelbare schooltijd (zelfs tijdens practicum scheikunde)en leende ik bij de muziekbieb om vervolgens op een cassette te knallen. En die cassette was ik natuurlijk kwijt. Maar eindelijk, leve youtube hier een link naar Caldera. Grappig om te lezen in de "comments" dat wereldwijd kennelijk meer mensen naar hetzelfde op zoek waren en waarschijnlijk net zo hebben genoten van de lang geleden verloren gegane opnames.