Back on track again

Ik schrijf dit op tweede kerstdag vanuit het ziekenhuisbed in het UMCG. Gisteren mocht en kon ik gelukkig een dagje met verlof naar de familie in Mantgum om daar in huiselijke kring kerst te vieren. Na 6 weken ellende had ik hier al niet eens meer op durven te hopen. Want als één ding weer duidelijk was bij deze opname dan is het wel dat niets gaat zoals je verwacht, althans niet bij mij dus. Na de tweede ingrijpende buikoperatie die Jetteke in het vorige bericht beschreef, ging het herstel voorspoedig. Echter na anderhalve week, na het spoelen en verwijderen van een drain, viel alles (darmen) weer stil en zat ik een paar dagen in de shit voordat ik weer langzaam kon gaan opbouwen met eten. Op dat moment wist ik dat ik met de Kerst definitief niet thuis zou zijn.

Het gaat nu goed met me en als het zo doorgaat hoop ik na het weekeinde naar huis te kunnen. Mijn conditie is zeer verzwakt en zal ik weer helemaal moeten opbouwen (revalideren). Ik train hier met een rollator maar hoop spoedig weer zonder hulpmiddelen te kunnen lopen. Men wil in het UMCG geen risico’s lopen met mij (ook hier ben ik ondertussen “de man van de tegenvallers”) en zeker weten dat alles OK is en daar ben ik het uiteraard helemaal mee eens. Eerlijk gezegd heb ik nog niet eerder in zo’n grote fysieke en emotionele dip gezeten als in de afgelopen periode. Op een gegeven moment durf je gewoon nergens meer op te hopen maar het einde van de neerwaartse spiraal lijkt in zicht en de vooruitzichten zijn nu goed.

Graag wil ik iedereen bedanken voor het meeleven en wens ik jullie allen via deze weg prettige feestdagen, ook namens Jetteke, Marten, Rebecca en Sweder.

Als afsluiter tot slot nog een kerstnummer van één van mijn favoriete saxofonisten, namelijk Dave Sanborn met Rain on Christmas, dat treffend aansluit op mijn gevoel over de kerstdagen van dit jaar.