De RFA operatie voorbij

Het is nu zaterdag 22 november en voor het eerst voel ik me goed genoeg om jullie van een update te voorzien. Na vijf dagen zonder eten voel je de kracht uit je lijf vloeien en eerder was ik te slecht om maar een toets te willen of kunnen betasten.
Wederom is het allemaal weer anders gelopen dan vooraf gedacht terwijl het allemaal zo goed begon.

Woensdag 12 november werd ik opgenomen in het UMCG en omdat de drain in mijn linkerbekken de dag ervoor behoorlijk was gaan opspelen was ik even bang dat het de RFA operatie zou blokkeren maar dat was gelukkig niet het geval. Donderdag de 13de ging ik om twaalf uur onder verdoving om tegen 18 uur weer wakker te worden met een heftige pijn in mijn rug. De chirurg had er meer werk aangehad dan vooraf voorzien. De tumor zat aan de rand van de lever en daarom was bij het branden ook een deel van het leverkapsel geraakt waar zenuwen zitten. Je begrijpt het al inwendig had ik dus de eerste dagen na de de operatie een stevige pijn die onderdrukt werd met o.a. morfine. Gelukkig is de operatie geslaagd wat men heeft gedubbelcheckt met een extra CT scan na een week. Daarnaast bleek mijn linkerarm verlamd vanwege de houding waarin ik had gelegen. Gelukkig gaat dat nu iets beter met de arm maar het is nog steeds op halve kracht en het zal nog enige tijd duren voordat die weer op 100% werkt.

Vanaf dinsdag nadat de pijn wat weggetrokken was deed een nieuw fenomeen zich voor. Mijn darmen lagen compleet stil. Dit heeft als gevolg dat alles wat je wilt eten meteen weer terugkomt omdat je darmen vol en inactief zijn. Het vervelende is dat de buik heel strak gaat staan en steeds weer samentrekt met een hele continue pijn als gevolg. Weinig slapen en geen eten was het van toen af aan omdat de artsen bijna geen middelen hebben om dit op te lossen en dus kiezen voor afwachten terwijl jij ligt te krimperen. Soms valt de pijn even weg maar overall gezien zijn de dagen nu lang en de vooruitgang is nagenoeg nihil. Men wacht nog af tot morgen en gaat dan mogelijk een voedingsinfuus aansluiten op mijn bloedvaten om toch wat voeding binnen te krijgen. Ondertussen probeer ik met bewegen de zaak aan de gang te krijgen maar ben nog weinig succesvol. Als de darmen weer gaan werken dan kan het snel beter gaan maar de morfine en andere troep hebben voorlopig hun desastreuse effect goed uitgevoerd. Zodra er wat meer voortgang is ben ik er weer met een update.

Tot slot nog een Classic Soul uitsmijter met Aretha Franklin: I say a little prayer. Hoop dat het helpt.